Geçen akşam bir Müslüm Gürses konseri izledim.
Her konseri olay olan bu “varoş kralı”nı sahnede izlemek istiyordum kaç zamandır… Bu “toplu ayin”e katılarak o izdihamı, kargaşayı, havada uçuşan sandalyeleri, berduş başlara takılan bandajları, kıllı göğüsleri çizen jiletleri gözlemek için fırsat kolluyordum.
Beklediğim fırsat, ummadığım zamanda, ummadığım yerde çıktı karşıma:
Pazar akşamı, Bakü’de…
Ama beklediğim görüntülerin hiçbirini göremedim.
Hemen belirteyim ki, bu konserin bir haber değeri varsa o da şudur:
“İlk kez bir Müslüm Gürses konserinde hiç olay çıkmadı.”
Hayranları, Baba’ya bir kez dokunabilmek için kendilerini parçalarcasına korumaların üzerine atmadılar. “Baba”, etten bir koruma duvarının ardına sığınıp “Benim Meselem”i “Müslümcüler”e anlatmak zorunda kalmadı. Ne “duman” dolaştı sıralar arasında, ne de “jilet”…
Bakü’nün 7500 kişilik “İdman ve Konsert Kompleksi”ne koşan “temaşacılar”, aslında bir operaya gitmek üzere evden çıkmış da, yanlışlıkla bu konsere gelmiş gibiydiler. Herkes en güzel elbiselerini giymiş, en hoş kokularını sürünmüş, çoluğunu çocuğunu kapıp, “dost ve kardaş Türkiye’den gelen sanatçı”yı dinlemeye gelmişti.
Aslında Bakü’nün fıskiyeleriyle ünlü merkezi Fantan’da Ressamlar Sokağı’nı dolaşınca Azeriler’in Türk sanatçılara ilginin çok yoğun olduğu hemen fark ediliyor. Emrah, Ebru Gündeş, Özcan Deniz, İbrahim Tatlıses -ve özellikle de- Seda Sayan resimleri süslüyor sokağı… Radyolar Nilüfer çalıyor, bütün kasetçilerden Sezen Aksu’nun sesi yankılanıyor.
Bakü, adeta gözünü kulağını Türkiye’ye dikmiş, gözlüyor, dinliyor.
Ancak Müslüm Gürses adı, Azerbaycan için biraz yabancı… O’nu tanıyanlar ise Türkiye’deki fanatiklerine hiç benzemiyorlar. Bir defa çoğu kadın… Ellerinde jilet değil, çiçek taşıyorlar. Konser için sıraya girip, gişede 10 dolar verip (küçük bir hatırlatma: Azerbaycan’da emekli aylığı 10 dolar) bilet alıyorlar ve numaralı sandalyelerine yerleşip sakin sakin konserin başlamasını bekliyorlar.
İşte bu yüzden Bakü konserinde “dilini bilmeyen bir cemaate vaaz veren dertli bir vaiz” gibiydi Müslüm Gürses… Sahne, Romalılar’ın gladyatör dövüştürdüğü arenalara benzer bir alanın ortasına kurulmuştu. 7 bin 500 kişilik salonda 2 bin seyirci vardı. O seyirciler de arenanın çevresine dağınık oturmuşlardı. Şöyle “öz be öz” (karşı karşıya) bir türkü söyleme imkanı yoktu. Gürses, belki de hayatında ilk kez, şarkılarını ezbere, yana yakıla ve bağıra çağıra söyleyemeyen bir seyirciye, çevresinde üstünü başını parçalayan hayranlar ordusu, o orduyla mücadele için tutulmuş korumalar ordusu ve bu kargaşayı görüntülemeye çalışan gazeteciler ordusu olmadan, “jilet gibi şık” ve “bir devlet sanatçısı kadar ciddi” bir görünüm altında konser verdi.
Geleneksel Müslüm seyircisi görse, “Bir Münir Nurettin Konseri” izlediğini sanabilir ve ses kablolarını jiletleyebilirdi.
Müslüm Baba, Azeriler’e jest olsun diye “Sevmişem”le açtı konseri, “Zahidem” türü bozlaklarla devam etti. İstek üzerine “Vazgeçmem”i söylerken sancılanır gibi acıyla kasıldı yüzü…
Önceki konserlerinde sahnedeki itiş kakış arasında göremediğimiz bedeni, kramp girmişçesine eğilip bükülüyor, adeta dövünüyordu.
Mahpus koğuşlarının, sanayi atölyelerinin, kerhane köşelerinin mazlumları için yazılmış şarkıları, şık giysiler içinde koltuklarında sakin sakin el çırparak dinleyen Azeriler, bir süre sonra sahneden gamlı bir buğu gibi yükselen bu “sızlanmalar silsilesi”nden sıkıldılar.
Galiba, Müslüm Baba da bu “mesafeli seyirci”den sıkıldı.
Sesindeki efsun, dalga dalga salona yayıldıkça “taştan seyirci”ye çarpıp, gerisin geri kendisine dönüyordu.
1 saatin sonunda, kendi yaydığı efsunun aksinden berduş olmuş gibi “yıkıla yıkıla” veda etti Bakülüler’e…
Konserin başarısızlığının nedeni “deplasmanda” oluşuna ve bu aleme yabancı olan “tamaşacılar”ın “ıstıraplardan azade” bulunuşuna verilebilir.
Lakin unutmamalı ki, Baba’nın son İzmir konserinde de bu tür sahneler yaşanmış, salon dolmamış, sahnede arbede çıkınca Gürses konseri yarıda kesip gitmişti.
Bir “Müslüm uzmanı” sayılan Orhan Tekelioğlu, bunu “Çocukları Baba’ya küstüler” diye yorumlamıştı. Çünkü Müslüm Gürses, “rehabilite olmuş”, normalleşmiş, o kanal senin bu kanal benim gezerek kaset tanıtımı yapmaya başlamıştı.
Kliplerde Şile sahillerinde yatla “kakara kikiri” sarışın çıtır gezdirmeler, Muhterem Nur yenge buna bozulunca bir sonraki klipte sarışın kız yerine yağız ata sarılmalar, kıskançlık dedikoduları “iş yapınca” promosyon kokulu “boşanıyorlar” haberleri yaymalar, yarışmalı, konuşmalı, her türden talk-show’a çıkıp, alay konusu olmalar ve nihayet, bir reklamda -jilet reklamı olsa neyse- beyazlara bürünüp, eski imaja yeni makyaj boyası vurdurmalar…
Oysa “eski Müslüm”, Tekelioğlu’nun da isabetle vurguladığı gibi bir “anti-kahraman”dı. Dinleyicisine benzerdi. Onlar kadar mazlum, bedbaht, gösterişsiz ve ezikti. Medyada yüzünü eskitmez, dedikodudan uzak durur, kendi halinde müziğini yapar, tanıtımsız milyon satardı.
“Bunlar normal…” dedi “Baba’can” bir tavırla: “Medya benim nezdimde bir değerdir. İnsanlarla aramızda bir köprüdür yani… göz ardı etmemek gerekir.”
Son İzmir konseri, çocukların, bu terkedilmişliği, Freudyen bir tavırla babalarına karşı öfkeli bir saldırıya dönüştürdüğünü göstermişti.
Bir sonraki adım, kendilerine yeni bir “baba” aramak olacaktır.
“Veliaht” Hakan Taşıyan, niye şimdi tahta aday oldu sanıyorsunuz?
Müslüm Baba’nın deyişiyle “hor görülenlerin isyanıdır bu…”
21 Şubat 1999 tarihinde admin yazmış.
1999 Haberleri, Konserleri Haberleri Yorum yok
Müslüm Baba, farklı bir dinleyici sınıfına hitap etmişti; ama konserlerinde jilet atıp kendini kan revan içinde bırakan hastaları bundan pek memnun değildi. Yoksa Müslüm Baba bozuluyor muydu? Önceki akşam Gürses, işte o bildik hayranlarının karşısına çıktı. Bayrampaşa Şehir Parkındaki konser iyi başladı, ama olaylı bitti. Satılan 240 bilete karşılık alanda yaklaşık 1500 kişi vardı. Kapıları zorlayarak içeri biletsiz giren ve taşkınlık çıkaran topluluk, ilk şarkıdan itibaren sahneye çıkmak istedi. Ne Orhan-ne Ferdi, Anlatamaz acımasız dünyaya derdimi. Sen söyle Müslüm Baba. Nereden sevdim o zalimi pankartları açan grup, Müslüm Gürsesle sahnede fotoğraf çektirmek için yarıştı. Bayrampaşa Emniyet Müdürünün gözetimindeki güvenlik güçleri ve özel güvenlik ekiplerinin çabaları sonuç vermeyince Gürses sahnede bir saat kalabildi. Bir döner bıçağının da ele geçirildiği konser alanında, Müslüm Gürses ayrılırken arbede yaşandı. Konseri düzenleyen İleri Organizasyonun yöneticisi Oktay Ülkügüner, hem özel güvenliğin hem de polisin ellerinden geleni yaptığını; ama taşkınlığı önleyemediğini söyledi. Ülkügüner, Müslüm Gürses, yıllardır bu tür bir halk konseri vermedi. 2 yıl önce Açıkhavada konseri vardı; ama oraya klasik hayranları gelmedi. Biz, uzun zamandır bir araya gelemeyen Müslüm Gürses ile sevenlerini buluşturmak istedik. Maalesef sonuç iç açıcı olmadı. dedi. İlk defa bir Müslüm Gürses konserinin bu kadar uzun sürdüğünü ve bir saat sahnede kaldığını söyleyen Oktay Ülkügüner, Allahtan üzücü olaylar yaşanmadı. dedi. Konser sonrası belediye minibüsü ile alandan kaçırılan Müslüm Gürses ise Bizi sevmeyin demiyoruz ki. Bizi sevin… Biz de sizi seviyoruz. Bir şeyler paylaşalım istiyoruz. Ama sevgi böyle de gösterilmez ki… diyerek taşkınlık yapanlardan ve yetersiz güvenlik önlemlerinden yakındı. Şiddet, zaten o insanların hayatında var Derya Bengi (Roll Dergisi Yayın Yönetmeni): Müslüm Gürsesi bu insanlarla buluşturacak konserler birkaç yıldır verilmiyordu. Buluşma imkanı azaldıkça, özlem arttıkça böyle olaylar olur. Mucizevi bir şey sanır hayranları kişiyi. Müziği paylaşma azaldıkça sanatçı insanların gözünde büyüyor. Konserleri daha sık olsaydı böyle olaylar daha az yaşanırdı. Sağlıklı bir konser verebilmesi için ulaşılmaz imajını yıkması gerekir. Olayı sadece insanların hastalıklı yapısına bağlayamayız. Şiddet o insanların hayatlarında, ilişkilerinde zaten var. Ne şartlar altındalar, bir gün içinde kaç kişiyle kavga ediyorlar, bilmiyoruz. Böyle konserlerde her yere saldırmalarını yadırgıyoruz.
